یونگین 5 : بخش 2 ( عقده و کارگاه عبور از گذشته)

روزگار وصل

یونگ می گوید من آن چیزی نیستم که برایم اتفاق افتاده است بلکه آن کسی هستم که انتخاب می کنم باشم. عقده ها خاطرات مهم ما هستند. بخش هایی از گذشته مان که چنان اهمیتی دارند که ما هویت خودمان را بر اساس آن‌ها ساخته ایم و سرنوشتمان را وام دار این لحظات مهم تلقی می کنیم.

 این خاطرات بار هیجانی شدیدی دارند و هر بار که محسوس یا نامحسوس به ما یادآوری می شوند احساسات یا افکاری قدیمی و تا ثیرگذار بازتولید می شوند و تجربه ما از خودمان و زندگی را دستخوش تغییر قرار می دهند و باعث می شوند رنج های کهنه روحمان تکرار شوند.

هر انسانی گذشته ای سرشار از خاطرات شیرین و تلخ دارد که هر کدام به شخصیت او شکلی بخشیده اند و در مجموع به چیزی که هم اکنون هست تبدیل کرده اند. اما آیا ما واقعا این چیزی هستیم که خاطراتمان رقم زده اند؟ آیا می توانیم خاطرات دیگری بسازیم و چیزی که هستیم را تغییر دهیم و مسیر سرنوشت خود را به سمت و سوی دلخواهمان تغییر دهیم؟

یونگ می گوید رسالت انسان این است که به چیزی که حقیقتا هست تبدیل شود. پس اگر حقیقت وجودی ما چیزی است که ما آمده ایم تا به آن تبدیل شویم نمی توانیم بپذیریم که خاطرات و اتفاقات زندگی تعیین کننده شخصیت و هویت ما باشند و برای یافتن و ساختن چیزی که حقیقتا هستیم نیاز داریم خودمان را از تجربیاتمان تفکیک کنیم و اجازه ندهیم هیجانات مخرب و بازدارنده مانع شکوفایی و بالندگیمان شوند.

انسان مدرن خوش شانس بود که اواخر قرن نوزدهم نابغه ای در سوئیس متولد شد که در ابتدای قرن بیستم در همان روزهایی که نابغه دیگری در اطریش در حال توضیح مفهوم ناخودآگاه بود توانست مکانیسم روانی مهمی به نام عقده را کشف کند و به یاری همقطار و همزبان خود بشتابد و راهی برای نجات بشر از این نفرین کهن پیدا کنند.

کارل گوستاو یونگ و زیگموند فروید پا به پای هم مهمترین عقده های انسان را کشف کردند و اسلوبی برای انسان طراحی کردند تا بتوانند در هر زمان و مکانی که هستند به رنج های مزمن روحی خود پایان بدهند و سرنوشت خود را از جبر روانشناختی محتوم انسان خارج کنند و آگاه تر و آزادتر زندگی کنند.

مفتخرم که امروز بعد از گذشت بیش از یک قرن حاصل تلاش ها و تجارب این دو خردمند بزرگ و تحقیقات سایر اندیشمندان در این حوزه را جمع آوری کرده و به مخاطبین فارسی زبان ارائه می کنم.

مخاطبینی که به قدمت تاریخ سرزمین کهن خود با مفاهیم مربوط به حوزه روان آشنا بوده اند و از آیین های کهن مهر و زروان و زرتشت گرفته تا عرفان منظوم غنی اهالی تصوف نظیر مولانا که سرشار از خرد و معنا هستند.

امید آنکه سرزمین مهر پس از دیرزمانی که سررشته های نور را گم کرده و میان شرق و غرب سرگردان شده دوباره روزگاران وصل خویش را بازیابد و در نگین گیتی بدرخشد.