برای مواجهه با آزمون‌های خودارزیابی، شرط اول “مشاهده‌ی آگاهانه” است؛ یعنی حین انجام آزمون به هیچ‌وجه تحلیل، نتیجه‌گیری و قضاوت نکنیم بلکه فقط خودمون رو در قالب هر سوال مشاهده کنیم.

هدف ما از این آزمون رسیدن به عدد و داشتن کارنامه‌ای تشخیصی نیست، بلکه مواجه شدن خود با خود است؛ اونم از طریق سوالاتی که شاید تابه‌حال هرگز از خودمون نپرسیدیم.

پاسخ سریع به سوالات، ناخودآگاهانه رخ میده. پس هر سوالی رو دقیق و عمیق ببینیم و درک کنیم و با گوشه‌ی چشمی به تجربیات گذشته در زندگی‌مون پاسخ بدیم نه فقط با ذهنیتمون.

پس از پایان آزمون و مطالعه تحلیل و مشورت با مشاورین و منتورها، بسنجیم ببینیم چقدر دیدگاهمون در طی این پروسه تغییر کرده؛ ما برای هر آزمون این فرآیند رو پشت سر می‌ذاریم:

پاسخ اولیه‌ی سریعی که به‌شکلی ناخودآگاه برای هر سوال توی ذهنمون شکل میگیره

پاسخی که بعد از تعمق و توجه آگاهانه به سوال دادیم

برداشت اولیه‌ای که بعد از خوندن تحلیل آزمون در ذهنمون ایجاد میشه
دیدگاه ثانویه‌ای که بعد از مشورت با منتورها نسبت به خودمون پیدا کردیم

هدف دیدن همه‌ی این فرآیند و تحولات دیدگاه آگاهانه ما نسبت به خودمونه نه رسیدن به ارقام و آمار تشخیصی… روان ما بسیار فراتر از اینه که در قالب آمار و ارقام متجلی بشه.

در آخر حواسمون باشه که برای پاسخ به پرسش‌ها سخت‌گیری و وسواس زیاد نداشته باشیم چون این هم خودش خطای شناختی دیگریست.